MoLL@Vee

หลังจากที่ฟ้าปิดมาหลายวัน วันนี้มันก็เปิดสักที
มันไม่ยากเลยก็แค่เปิดใจคุยกัน  ยอมรับฟังซึ่งกันและกัน คนส่วนใหญ่ที่ไม่เข้าใจกันก็เพราะปิดปากเงียบใช้ความรู้สึกตัวเองตัดสินแทนคนอื่นไปซะหมด

คนคนหนึ่ง อยู่ใต้ฟ้า ของโลกกว้าง
อีกคนหนึ่ง อยู่บนน้ำ ต่างองศา
ได้แลกเปลี่ยน อักขระ ผ่านสายตา
เส้นขอบฟ้า ห่างไกลกัน แค่เอื้อมเอง

กับรอยยิ้ม ที่ไม่เคย ได้มองเห็น
แต่บางอย่าง ที่เป็น สัมผัสได้
ห่วงใยกัน ในความห่าง อย่างเข้าใจ
มิตรภาพ ช่างเรียบง่าย แต่งดงาม

ไม่เสาะหา ถึงที่มา และที่ไป
ไม่ซักไซ้ ให้มากมาย ในคำถาม
ไม่ระแวง แคลงใจ คอยติดตาม
มีเพียงหนึ่ง นิยาม ความจริงใจ

เขาดีใจนะ…ที่ตัวอักษรที่เขาชอบ
ทำให้เขาได้พบมิตรภาพที่ดี
อาจมีเหตุผลมากมายที่ทำใครต่อใครได้รู้จักกัน
แต่เหตุผลข้อเดียวที่สำคัญนั้น คือ
คนเราไม่สามารถที่จะดำรงชีวิตอยู่ได้คนเดียว
โดยไม่ทำความรู้จักกับใคร หากได้ยินเสียงเคาะประตู
ก็ควรที่จะยินดีเปิดประตูออกต้อนรับมิตรภาพนั้น จริงไหม??
 
คงไม่ต้องรอให้โลกแคบลง เพื่อรอเจอมิตรภาพที่ดีหรอกเนาะ